Πρώτα απ’ όλα, μια θέση
Ο Henri de Grossouvre ζει στη δεξιά όχθη του Ρήνου και εργάζεται στη Γαλλία. Αυτό το καθημερινό γεγονός εξηγεί το έργο του καλύτερα από οποιοδήποτε βιογραφικό σημείωμα: τριάντα χρόνια κοιτάζει την Ευρώπη από τα περάσματά της και όχι από τις πρωτεύουσές της. Το βιογραφικό του στο X το λέει σε έξι λέξεις — Contrebandier d’idées, passeur sur le Rhin, essayiste («Λαθρέμπορος ιδεών, πορθμέας στον Ρήνο, δοκιμιογράφος»).
Μεγάλωσε στην ύπαιθρο, στο Bourbonnais. Έχει ζήσει στη Ρουμανία, στην Αυστρία και στο Βέλγιο. Ασχολείται αγωνιστικά με την επιτραπέζια αντισφαίριση και την ιππασία. Οι λεπτομέρειες αυτές δεν είναι ανεκδοτολογικές: περιγράφουν έναν άνθρωπο του οποίου η σχέση με τα σύνορα είναι εμπειρική πριν γίνει θεωρητική.
Σπουδές
Απόφοιτος του Institut d’études politiques του Στρασβούργου, κατεύθυνση Διεθνών Σχέσεων, τάξη του 1989, απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα DEA στις διεθνείς σχέσεις από το Institut des Hautes Études Européennes του Στρασβούργου — η διπλωματική του εργασία αφορούσε την Ουκρανία — και τίτλο maîtrise από τη Σορβόννη. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Βόννης, όπου έγραψε δύο διπλωματικές εργασίες στα γερμανικά, καθώς και στο Harvard Summer School.
Οι σπουδές αυτές εξηγούν ένα μέρος της συνέχειας. Η πολυγλωσσία του ιστότοπου δεν είναι διακοσμητική: προεκτείνει μια παλιά πρακτική.
Το πέρασμα από τη βιομηχανία
Από το 1998 έως το 2002 διηύθυνε από τη Βιέννη τον τομέα μεγάλων πελατών της Alcatel για την Κεντρική Ευρώπη και τη Ρωσία. Τέσσερα χρόνια σε θέση εμπορική και βιομηχανική, σε μια περίοδο κατά την οποία οι αγορές αυτές αναδιαμορφώνονταν εκ βάθρων.
Το στοιχείο αυτό είναι σημαντικό για να κατανοήσει κανείς το υπόλοιπο έργο. Δεν πρόκειται για πανεπιστημιακό που γράφει για περιοχές τις οποίες γνωρίζει από τη βιβλιογραφία: πρόκειται για άνθρωπο που διαπραγματεύτηκε σε αυτές τις χώρες πριν γράψει γι’ αυτές. Όταν το 2015 παρουσιάζει τη Σερβία ως κόμβο, ή όταν το 2007 τοποθετεί την Κεντρική Ευρώπη στην ευρωπαϊκή πρωτοπορία, η ανάγνωσή του δεν προέρχεται από ένα σώμα κειμένων, αλλά από αλλού.
Το 2002 ήταν υπεύθυνος των επιτροπών υποστήριξης του Jean-Pierre Chevènement για τις προεδρικές εκλογές.
Το δημοσιευμένο έργο
Το πρώτο του βιβλίο κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2002: Paris, Berlin, Moscou : la voie de l’indépendance et de la paix («Παρίσι, Βερολίνο, Μόσχα: ο δρόμος της ανεξαρτησίας και της ειρήνης»), από τις εκδόσεις L’Âge d’Homme, με πρόλογο του στρατηγού Pierre Marie Gallois, του ανθρώπου που είχε πείσει τον de Gaulle να εξοπλίσει τη Γαλλία με το πυρηνικό όπλο. Στο σαφώς δηλωμένο πλαίσιο μιας Ευρώπης των εθνών, το δοκίμιο τάσσεται υπέρ μιας στρατηγικής εταιρικής σχέσης ανάμεσα σε έναν αποκατεστημένο γαλλογερμανικό πόλο και τη Ρωσία, σε τέσσερα πεδία που κατονομάζει: ενέργεια, ασφάλεια, διάστημα, έλεγχος των υψηλών τεχνολογιών.
Λιγότερο από έναν χρόνο αργότερα, η κοινή αντίθεση της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Ρωσίας στον πόλεμο του Ιράκ έκανε τα τρία αυτά ονόματα πρωτοσέλιδο σε όλο τον κόσμο. Το βιβλίο επανεκδόθηκε στα γαλλικά, μεταφράστηκε στα ιταλικά από τις εκδόσεις Fazi Editore το 2004 — με την προσθήκη τριών κεφαλαίων — και στα σερβικά το 2014.
Ακολούθησαν δύο συλλογικοί τόμοι. Το Pour une Europe européenne («Για μια ευρωπαϊκή Ευρώπη»), από τις εκδόσεις Xenia (2007), το οποίο επιμελήθηκε για το Forum Carolus, με πρόλογο του υπουργού Βιομηχανίας François Loos και επίμετρο του János Perényi, προτείνει μια πρωτοπορία έξι χωρών — Γαλλία, Γερμανία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Ουγγαρία, Αυστρία. Το L’Eurodistrict Strasbourg-Ortenau («Το Eurodistrict Στρασβούργου-Ortenau»), από τις εκδόσεις Xenia (2010), το οποίο συνεπιμελήθηκε με τον καθηγητή Éric Maulin και προλόγισε ο δήμαρχος του Στρασβούργου Roland Ries, είναι ένας δίγλωσσος γαλλογερμανικός τόμος 478 σελίδων, καταλογογραφημένος από το κέντρο τεκμηρίωσης του INSP.
Τα περιοδικά
Από το 2003 έως το 2021 υπέγραψε εννέα άρθρα και άρθρα γνώμης στη Revue Défense Nationale, η οποία εκδίδεται από το 1939: για την αναθεώρηση της Συνθήκης των Ηλυσίων, τη γαλλογερμανική επανεκκίνηση, τον έλεγχο των τεχνολογιών κυριαρχίας, την ευρωπαϊκή βιομηχανική ανεξαρτησία, τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, την πανευρωπαϊκή ασφάλεια, τη Σερβία και την τεχνολογική συνεργασία μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Κίνας. Τέσσερα από τα κείμενα αυτά διαθέτουν επίσημη αγγλική εκδοχή, δημοσιευμένη από το περιοδικό.
Δημοσιεύει επίσης στη Revue Politique et Parlementaire, στη Revue Conflits, στη Le Figaro, στο Le Diplomate, στο Journal du Net και στο AgoraVox, όπου είναι συντονιστής από το 2023. Το 2004 δημοσίευσε στα αγγλικά, στο ινδικό ακαδημαϊκό περιοδικό World Affairs, ένα άρθρο στο οποίο παρέπεμπε ακόμη το 2022 το Journal of Eurasian Studies.
Οι φορείς
Την 1η Οκτωβρίου 2004, ο François Loos, αναπληρωτής υπουργός Βιομηχανίας, και ο Adrien Zeller, πρόεδρος της Περιφέρειας Αλσατίας, του ανέθεσαν να ιδρύσει και να διευθύνει ένα ευρωπαϊκό εργαστήριο ιδεών στο Στρασβούργο. Το Forum Carolus γεννήθηκε λιγότερο από έναν χρόνο αργότερα· ο ίδιος διετέλεσε γενικός εκπρόσωπός του έως το 2009. Το φόρουμ διοργάνωσε συνέδρια — μεταξύ των οποίων εκείνο του 2006 στο Συμβούλιο της Ευρώπης — και εξέδωσε δύο βιβλία.
Το 2003 ίδρυσε το δίκτυο Παρίσι-Βερολίνο-Μόσχα, που τον Αύγουστο του 2017 έγινε Γεωπολιτικό Δίκτυο και του οποίου είναι έκτοτε επίτιμος πρόεδρος.
Είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Cercle Colbert, όπου συντονίζει μαζί με τον καθηγητή Denys Pouillard ομάδα εργασίας για το μέλλον των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης, και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Fondation Baccarat. Μετέχει στο διοικητικό συμβούλιο του συλλόγου αποφοίτων του IEP Στρασβούργου, όπου συντονίζει στο Παρίσι έναν κύκλο διαλέξεων που διοργανώνεται από κοινού με το Cercle Colbert και τη Fondation Jean-Jaurès. Από τον Σεπτέμβριο του 2026 είναι γενικός γραμματέας της ένωσης Héritage & Civilisation — με σύνθημα «Vivre nos patrimoines, servir la paix» («Να ζούμε την κληρονομιά μας, να υπηρετούμε την ειρήνη») —, της οποίας ήταν ήδη μέλος του διοικητικού συμβουλίου. Είναι επίσης μέλος του Advisory Board της δεξαμενής σκέψης The KitSon και έχει διατελέσει πρόεδρος του KitSon Strasbourg.
Το 2011 συνίδρυσε με τους Mike Molloy και Alain Gesiot το Le Jardin d’Alcinoos, το οποίο το 2016 έγινε κοινωνικό και αλληλέγγυο παντοπωλείο στο 19ο διαμέρισμα του Παρισιού και του οποίου διετέλεσε πρόεδρος.
Σήμερα
Είναι διευθυντής προοπτικής διερεύνησης μεγάλου γαλλικού ομίλου. Πραγματοποιεί ομιλίες στα γαλλικά, τα αγγλικά, τα γερμανικά και τα ιταλικά, δέκα έως είκοσι φορές τον χρόνο.
